Na stronie używamy cookies. Korzystanie z witryny oznacza zgodę na ich wykorzystywanie. Szczegóły znajdziesz w Polityce Prywatności.
ZAMKNIJ X

Sonety do Laury - Geneza i omówienie utworu

366 sonetów powstałych prawdopodobnie w latach 1330—1365. Dzielą się na „Wiersze ku czci Laury żywej” i „Wiersze ku czci Laury umarłej”
 
Dzieło należy do gatunku literackiego jakim są erotyki — poezja miłosna — miały już przed Petrarką świetną tradycję zaświadczoną głównie dokonaniami dwunastowiecznych twórców z francus­kiej Prowansji, bliskich włoskiemu poecie; w kunsztownych artystycznie wier­szach idealizowali oni uczucie i kobietę, którą stawiali na piedestale jako przedmiot hołdów, jako niemal suwerena podporządkowującego sobie zako­chanego — wasala. Owa dworna miłość do damy jednoczącej w sobie piękność cielesną i duchową odżyła też w wyidealizowanym wizerunku Beatrycze Dantego i w portrecie Petrarkowskiej Laury.

Poeta poświęcił Laurze ponad trzysta wier­szy, które układają się w poetycki zapis dziejów, przemian wielkiej miłości poety, jego emocji: „Nie wiem, czego chce, co się ze mną dzieje, / Drże pośród lata, a w zimie goreję”. Laura to zarazem kobieta i symbol poetyckiego natchnienia, Petrarca zobaczył ją w kościele w Awinionie (była wtedy dziewiętnastoletnią kobietą, mężatką) i przez wiele lat poświęcał jej pełne miłości sonety, idealizował postać wybranki, drobiazgowo analizował przeżycia zakochanego mężczyzny oraz rozważał samą istotę miłości. Pisał o rozdarciu, miotaniu przez sprzeczne uczucia, bólu i radości, cierpieniu i szczęściu przynoszonym przez miłość. Owego uczucia (nie jest ważne, czy autentycznego) nie przerwała nawet śmierć ukochanej, nawet je wzmocniła -jak w „Sonetach do madonny Laury umarłej” (zakochany pragnie dalej żyć i cierpieć, mieszać płacze śmiechem). Ta starannie wystylizowana miłość inspirowała wielu artystów, pisarzy (np. Karpińskiego, Mickiewicza, Słowackiego).
 
Istnieją jednakże pewne przesłanki jakoby Laura była jedynie wymyśloną przez